چوب ترمو

چوب یکی از مصالح مورد علاقه بشر در طی دوران بوده ، اما معایبی همچون پوسیدگی، عدم مقاومت در برابر حشرات، عمر مفید کم، مقاومت فشاری و کششی کم استفاده از این کالا را محدود نمود. اما در نهایت بشر به این نکته پی برد که حرارت و سوزاندن سطح چوب، آن را در برابر شرایط محیطی مقاوم می سازد و از دوران باستان این روش برای افزایش مقاومت چوب هایی که در معرض شرایط محیطی فرار داشتند مورد استفاده قرار گرفت.
مطالعه علمی تیمار حرارتی چوب اولین بار در دهه ۱۹۳۰ انجام گرفت. گسترده‌ترین و کامل‌ترین پژوهش‌ها را انجمن ترمووود فنلاند (VTT) انجام داد. در نتیجه‌ی این تحقیقات انجمن ترمووود فنلاند روشی برای تیمار حرارتی چوب ابداع نمود که با نام ترمووود شناخته می‌شود. انجمن ترمووود فنلاند با همکاری صنایع محصولات چوبی فنلاند فرایند تیمار حرارتی چوب را در مقیاس صنعتی توسعه داده و مجوز اجرای فرایند ترمووود را به شرکت‌های عضو می‌دهد.
ترمووود روشی بر پایه و اساس دو عامل مهم است حرارت و بخار. در این روش به طور خلاصه با کمک این دو عامل تا حد بسیار زیادی نواقص و معایب چوب را برطرف می نماید. در روش ترمووود، چوب با حرارت ۱۸۰-۲۱۵ درجه سانتی گراد همراه با بخار و گردش هوا خشک می شود، مغز چوب پس از رسیدن به این دما، به مدت ۲ الی ۳ ساعت در این دما باقی می ماند. در این فرآیند از هیچگونه ماده شیمیایی استفاده نمی شود.
استفاده از بخار در فرآیند ترمووودویژگی‌های شیمیایی چوب را تغییر می‌دهد. در نتیجه فرایند ترمووودرنگ چوب تیره می‌گردد و توزیع رطوبت در چوب یکنواخت می‌شود و خاصیت عایق حرارتی آن نیز بهبود می یابد. در تیمار حرارتی ترمووود چوب در مقابل پوسیدگی مقاوم می گردد؛ همچنین بیشتر ویژگی‌های نامطلوب چوب تا حد زیادی از بین میرود. دمای بالایی که به ترمووود اعمال می‌شود باعث شکسته شدن زنجیره های سلولزی و تجزیه اسیدها و خروج عمده رزین چوب می‌شود و محیط را برای رشد ریز ارگانیسم‌ها و حشرات و انواع قارچ و کپک نامناسب می‌سازد.
در فرآیند ترمووود، نخست با اعمال گرمای بالا رطوبت چوب به صفر می‌رسد و در آخرین مرحله از فرآیند با اعمال رطوبت به حدود ۴ تا ۶ درصد می‌رسد. حاصل این رطوبت‌دهی نهایی افزایش مقاومت چوب ترمووود در برابر تاب برداشتن، تغییر ابعاد و جا به جا شدن است.